Sevdiğim bir şeyi yaparken bile suçluluk hissediyorum, neden?

Bu his genellikle tek bir inançtan doğar: dinlenmeyi ve keyfi hak etmek için önce yeterince üretmiş olmak gerekir.

Çoğu zaman erken öğrenilir. Sevginin ve onayın başarıya bağlı verildiği bir ortamda büyüyen kişi, kendi değerini üretkenliğiyle ölçmeye başlar. Boş zaman, o hesapta bir kayıp gibi görünür.

Bazen de sorumluluk yükünden gelir. Bakım veren rolündeki kişiler, kendilerine ayırdıkları her dakikayı başkasından çaldıkları bir şey gibi yaşar.

Denemeye değer şeyler: keyifli etkinliği takvime yazın ve bir randevu gibi ele alın; planlı olan şey "kaytarma" gibi hissettirmez. Suçluluk geldiğinde onu bastırmaya çalışmayın, fark edip etkinliği yarıda kesmeden sürdürün. Duygu, davranışı belirlemek zorunda değildir.

Bir de şunu sınayın: dinlenmediğinizde gerçekten daha mı üretken oluyorsunuz? Çoğu kişide yanıt hayırdır; tükenmiş bir zihin daha yavaş çalışır.

Bu his yaşamınızın her alanını kaplıyor ve kendinize hiç alan bırakmıyorsanız bir uzmanla çalışmak, altındaki inancı görünür kılar ve değiştirmeyi kolaylaştırır.