Çocuğumda ağır ayrılık kaygısı var; terapi işe yarar mı?

Oğlunuzun yaşadığı zorluk ve sizin bu süreçte hissettiğiniz yorgunluk çok anlaşılır. Ayrılık kaygısı küçük çocuklarda gelişimin normal bir parçasıdır; ancak 9 yaşında hâlâ bu kadar yoğun şekilde devam etmesi ve günlük hayatı kısıtlaması, ayrılık kaygısı bozukluğunu düşündürebilir. İyi haber şu ki bu durum tedaviye çok iyi yanıt verir. Terapi işe yarar mı? Evet. Çocuklarda ayrılık kaygısı için en etkili yöntem, bilişsel davranışçı terapidir. Araştırmalar, bu yöntemin çocukların büyük çoğunluğunda belirgin bir iyileşme sağladığını göstermektedir. Bilişsel davranışçı terapide genellikle şunlar yapılır: - Psikoeğitim: Çocuğa ve aileye kaygının ne olduğu, bedende nasıl hissedildiği ve neden ortaya çıktığı anlatılır. - Kaygıyla baş etme becerileri: Nefes egzersizleri, gevşeme teknikleri ve kaygı verici düşünceleri fark edip değiştirme becerileri öğretilir. - Kademeli maruz kalma: Çocuk, ayrılık durumlarıyla küçük adımlarla ve kontrollü bir şekilde karşılaşır. Örneğin önce birkaç dakikalık ayrılıklarla başlanır, zamanla süre uzatılır. Her başarı takdir edilir. - Ebeveyn katılımı: Ailenin çocuğun kaygısına nasıl yanıt vereceği konusunda rehberlik verilir. Bu, tedavinin en önemli parçalarından biridir. Kaygı çok ağırsa ve terapiyle yeterli düzelme sağlanamıyorsa, çocuk ve ergen psikiyatristi ilaç tedavisini de değerlendirebilir. Evde yapabilecekleriniz: - Vedalaşmaları kısa ve tutarlı tutun. Uzun ve duygusal vedalaşmalar kaygıyı artırabilir. - Gizlice ayrılmaktan kaçının. Çocuğa haber vermeden gitmek güven duygusunu zedeler. - Ne zaman döneceğinizi somut olarak söyleyin: "Okul bitince seni almaya geleceğim." - Kaçınmayı ödüllendirmeyin. Kaygı nedeniyle okula göndermemek ya da arkadaş ziyaretlerini iptal etmek kısa vadede rahatlatsa da kaygıyı besler. - Küçük başarıları kutlayın: Kendi yatağında birkaç dakika kalmak, kısa bir arkadaş ziyareti gibi. Ayrılık kaygısının arkasında bazen bir yaşam olayı olabilir: Taşınma, kardeş doğumu, aile içi bir hastalık ya da kayıp gibi. Bu bilgileri uzmana anlatmanız değerlendirmeyi kolaylaştırır. Oğlunuzun durumu için bir çocuk ve ergen psikiyatristinden ya da çocuklarla çalışan bir klinik psikologdan destek almanızı öneririz. Okulla iş birliği yapmanız da tedavinin başarısı için önemlidir.