Terapi Süreci Hakkında Sık Sorulan Sorular

Evet, devlet hastanelerinde psikiyatriste gidilir ve çoğu durumda sevk gerekmez. Randevu, Merkezi Hekim Randevu Sistemi'nin (MHRS) web sitesi, mobil uygulaması ya da 182 numaralı çağrı merkezi üzerinden "Ruh Sağlığı ve Hastalıkları" kliniği seçilerek alınır. 18 yaşından küçükler için "Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları" seçilir.

Yoğun şehirlerde ileri tarihlere randevu verilebilir; iptal edilen randevular sistemde yeniden açılabildiği için farklı saatlerde tekrar bakmak işe yarayabilir.

Hayır, genel sağlık sigortası olan kişiler için devlet hastanesinde psikiyatri muayenesi büyük ölçüde ücretsizdir; muayene bedelini Sosyal Güvenlik Kurumu karşılar. Kişiden yalnızca küçük bir muayene katılım payı alınabilir ve bazı gruplar bu paydan muaftır. Reçete edilen ilaçlar için de reçete ve ilaç katılım payı uygulanabilir.

Katılım payından muaf gruplar mevzuatta tek tek sayılır ve zaman zaman değişir. Kendi durumunuzu hastanenin danışma biriminden ya da Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan öğrenebilirsiniz.

Türkiye'de ücretsiz ya da düşük ücretli psikolojik destek; genel sağlık sigortası kapsamında devlet ve eğitim ve araştırma hastanelerinin psikiyatri bölümlerinden, ağır ruhsal hastalıklar için toplum ruh sağlığı merkezlerinden, öğrenciler için üniversitelerin psikolojik danışma birimlerinden ve okul rehberlik servislerinden, ayrıca bazı belediyelerin danışma merkezlerinden alınabilir.

Hafif ve orta düzeydeki kaygı, stres ya da ilişki sorunlarında üniversite ya da belediye danışma birimleri iyi bir başlangıç olabilir. İlaç tedavisi gerekebilecek durumlarda ve belirtiler ağırsa bir psikiyatriste başvurmak gerekir. Uzun süreli, düzenli terapi gerektiren durumlarda ücretsiz hizmetlerde seans sayısı ve sıklığı sınırlı kalabilir.

Genel sağlık sigortası olan kişiler için devlet hastanelerindeki psikolog hizmetleri çoğunlukla ücretsizdir ya da yalnızca küçük bir katılım payı alınır. Ancak devlet hastanelerinde psikologlar genellikle psikiyatri bölümü içinde çalışır; görüşme çoğu zaman psikiyatristin yönlendirmesiyle yapılır, seans sayısı sınırlı ve bekleme süresi uzun olabilir.

Devlet hastanelerinde klinik psikologlar; psikolojik değerlendirme, test uygulaması, danışmanlık ve bazı hastanelerde psikoterapi hizmeti verir. Hizmetin kapsamı hastaneden hastaneye değişir. Çoğu hastanede önce psikiyatri muayenesi yapılır, hekim gerekli görürse psikoloğa yönlendirir.

Psikoloğa kaygı, stres, depresif duygular, ilişki ve aile sorunları, yas, travma sonrası zorlanma, öz güven sorunları ve hayatı zorlaştıran alışkanlıklar için gidilir. Psikolog; çocuklarla, ergenlerle, yetişkinlerle, çiftlerle ve ailelerle çalışır ve terapi, psikolojik değerlendirme ve test uygulamaları yapar.

Psikologlar genellikle belirli yaş gruplarında ya da konularda uzmanlaşır: çocuk ve ergen, yetişkin, çift ve aile, travma, bağımlılık gibi. Uzman seçerken, yaşadığınız soruna yakın deneyimi olan birini seçmek süreci kolaylaştırır.

Evet, online psikiyatri var. Psikiyatristler görüntülü görüşmeyle değerlendirme, tedavi takibi ve kontrol görüşmeleri yapabilir. Araştırmalar depresyon ve kaygı gibi birçok sorunda online görüşmenin yüz yüze görüşmeye yakın sonuçlar verdiğini gösteriyor. Ancak kriz durumlarında, ağır tablolarda ve muayene ya da tetkik gereken durumlarda yüz yüze başvurmak gerekir.

Görüntülü görüşmenin güvenli bir bağlantı, uygun bir ortam ve acil durum planıyla yürütülmesi önerilir. Türkiye’de uzaktan sağlık hizmetleri ayrı bir yönetmelikle düzenlenmiştir.

Psikiyatristler; sorunun düşünce, davranış ya da ilişki örüntüleriyle bağlantılı olduğunu düşündüklerinde, belirtiler hafif ya da orta düzeydeyse veya ilaca terapi eklenmesi sonucu güçlendirecekse psikoloğa yönlendirir. Bu, ilacın işe yaramadığı anlamına gelmez; tedavinin eksik parçasını tamamlamak içindir.

Psikiyatrist ilaç tedavisini ve kontrolleri sürdürürken siz bir psikologla düzenli görüşmeye başlarsınız. İki uzmanın sizin onayınızla bilgi paylaşması, tedavinin uyumlu ilerlemesini sağlar.

Aynı sorun için aynı anda iki psikologdan bireysel terapi almak genellikle önerilmez; farklı yaklaşımlar birbiriyle çelişebilir ve süreci zorlaştırabilir. Ancak bireysel terapi ile çift ya da aile terapisini farklı uzmanlardan almak ya da psikolog ile psikiyatristin birlikte çalışması yaygın ve uygundur; önemli olan iki uzmanın da durumdan haberdar olmasıdır.

Meslek ilkeleri, başka bir uzmandan hizmet alan bir kişiyle çalışırken uzmanın bunu dikkate almasını ve danışanın yararını gözetmesini ister.

Psikologlar genellikle belirtiler ilaç tedavisinden yarar görebilecek düzeydeyse, bedensel bir nedenin dışlanması gerekiyorsa ya da güvenlikle ilgili bir risk varsa psikiyatriye yönlendirir. Bu kötü bir işaret değil, tedavinin eksiksiz planlanması için atılan doğru bir adımdır.

Hayır. Çoğu zaman psikiyatrist ilaç tedavisini yürütürken psikologla terapi devam eder. Bu iş birliği, özellikle depresyon ve kaygıda tek başına ilaca ya da tek başına terapiye göre daha iyi sonuç verebilir.

Psikologlar psikolojik değerlendirme yapabilir, test uygulayabilir ve bir sorunun hangi tabloya benzediği konusunda görüş bildirebilir. Ancak resmî psikiyatrik tanı koymak, ilaç başlamak ve sağlık raporu düzenlemek Türkiye’de hekimin, yani psikiyatristin yetkisindedir.

Tanı ölçütleri, uluslararası sınıflandırma sistemlerinde tanımlanmıştır. Psikologlar da bu ölçütleri bilir ve değerlendirmelerinde kullanır; ancak sağlık sisteminde resmî tanı kaydı ve rapor hekim tarafından düzenlenir.

Psikolog ilk seansta sizi başvurmaya getiren konuyu dinler, yakınmalarınızın ne zamandır sürdüğünü ve hayatınızı nasıl etkilediğini sorar, geçmişiniz ve ilişkileriniz hakkında bilgi alır ve terapiden beklentilerinizi öğrenir. Ayrıca gizlilik kuralları, seans süresi, sıklığı ve ücret gibi çalışma koşulları konuşulur; seansın sonunda nasıl ilerleneceğine birlikte karar verilir.

İlk seans daha çok tanışma ve değerlendirme seansıdır; sorunların hemen çözülmesini beklemek gerçekçi değildir. Ancak birçok kişi, yaşadıklarını ilk kez yargılanmadan anlatabildiği için görüşmeden rahatlamış olarak çıkar. Uzmanla aranızda güven duygusu oluşup oluşmadığını fark etmek de ilk seansın önemli bir parçasıdır.

Hayır, psikolog ilaç yazamaz. Türkiye’de ilaç yazma yetkisi yalnız hekimlere aittir; psikiyatrik ilaçları çoğunlukla psikiyatrist, bazı durumlarda nöroloji uzmanı ya da başka bir hekim yazar. Psikolog ise terapi, psikolojik değerlendirme ve test uygulamaları yapar.

Psikiyatrist, tıp fakültesini bitirip psikiyatri uzmanlık eğitimi almış bir hekimdir. İlaç tedavisi; bedensel hastalıkların, ilaç etkileşimlerinin ve yan etkilerin değerlendirilmesini gerektirdiği için hekimlik mesleğinin kapsamındadır. Psikolog ise psikoloji eğitimi almış, klinik alanda yüksek lisans ve terapi eğitimleriyle uzmanlaşmış bir sağlık meslek mensubudur; görev tanımı psikolojik değerlendirme ve psikoterapiyi kapsar.

Terapide 12 seans, belirli bir soruna odaklanan kısa süreli terapilerin sık kullanılan çerçevesidir; haftada bir görüşmeyle yaklaşık üç ay sürer. Araştırmalar, birçok kişinin bu sürede belirgin ilerleme kaydettiğini gösterir; ancak bazı sorunlar daha uzun bir süreç gerektirebilir.

Kısa süreli ve yapılandırılmış terapiler, başlangıçta hedeflerin belirlendiği, ortada becerilerin çalışıldığı ve sonda kazanımların pekiştirildiği bir plan izler. Görüşme sayısıyla iyileşme arasındaki ilişkiyi inceleyen çalışmalar, ilerlemenin ilk aylarda hızlandığını ve kişilerin önemli bir kısmının birkaç ay içinde belirgin düzelme gösterdiğini bildirmiştir.

Psikiyatrist ilk görüşmede sizi başvurmaya getiren yakınmaları, bunların ne zamandır sürdüğünü, uyku, iştah ve enerji durumunuzu, daha önce aldığınız tedavileri ve kullandığınız ilaçları, bedensel hastalıklarınızı, alkol ve madde kullanımını, ailede benzer sorun olup olmadığını ve günlük yaşamınızı sorar. Ayrıca güvenliğinizi anlamak için kendinize zarar verme düşüncelerinizi de nazikçe sorar.

Yaşadıklarınızı kendi cümlelerinizle anlatmanız yeterlidir; doğru ya da yanlış bir anlatım yoktur. Görüşmeden önce yakınmalarınızı, ne zaman başladığını, kullandığınız ilaçları ve sormak istediklerinizi not almak işinizi kolaylaştırır. Ruhsal yakınmalar çok yaygındır ve uzmanlar bu konuları her gün dinler.

Psikoloğa çoğunlukla haftada bir kez gidilir. Belirtiler azaldıkça ve kişi öğrendiklerini günlük hayatta uygulayabildikçe görüşmeler iki haftada bire, ardından ayda bire seyrekleşir. Yoğun bir kriz döneminde ise kısa bir süre haftada iki görüşme planlanabilir.

Haftalık görüşme, bir görüşmede konuşulanların unutulmadan bir sonrakine taşınmasını ve aradaki haftada denenen adımların değerlendirilmesini sağlar. Araştırmalar, terapide ilerlemenin görüşme sayısıyla birlikte arttığını ve düzenli görüşmelerin bu ilerlemeyi desteklediğini gösterir.

Bir psikolog seansı genellikle 45–50 dakika sürer. İlk değerlendirme görüşmesi 60–90 dakikaya uzayabilir; çift ve aile seansları çoğunlukla 60–90 dakika, küçük çocuklarla yapılan oyun terapisi seansları ise 40–50 dakika civarındadır.

Elli dakikalık seans, hem konuya derinlemesine girecek kadar uzun hem de dikkatin dağılmayacağı kadar kısa bir süre olarak yaygınlaşmıştır. Kalan süre, uzmanın görüşme notlarını almasına ve bir sonraki görüşmeye hazırlanmasına ayrılır. Bu düzen sayesinde her görüşme zamanında başlar ve sizin süreniz başka bir danışanla kısalmaz. Önemli olan tek bir seansın uzunluğundan çok, görüşmelerin düzenli sürmesidir; araştırmalar ilerlemenin görüşme sayısıyla birlikte arttığını gösterir.

Özel psikiyatri muayenesinin ücreti hekimin deneyimine, uzmanlık alanına, şehre ve görüşme süresine göre değişir. Ekim 2026 itibarıyla ilk muayene çoğunlukla yaklaşık 2.500 ile 6.000 TL arasındadır; kontrol muayeneleri genellikle daha düşük, terapi de yapılan uzun görüşmeler ise daha yüksek olabilir.

İlk psikiyatri muayenesi daha uzundur: yakınmalarınız, geçmişiniz, kullandığınız ilaçlar, bedensel hastalıklarınız ve aile öykünüz ayrıntılı değerlendirilir. Bu nedenle ilk görüşmenin ücreti genellikle daha yüksektir. Tedavi başladıktan sonraki kontrol görüşmeleri daha kısa olur; ilacın etkisi, yan etkiler ve gidişat konuşulur.

1 seans psikolog ücreti tek bir rakam değildir; uzmanın deneyimine, uzmanlık alanına, şehre ve seans süresine göre değişir. Ekim 2026 itibarıyla özel bireysel seanslar çoğunlukla yaklaşık 2.000 ile 6.000 TL arasındadır; büyük şehirlerde ve uzun deneyimli uzmanlarda bu aralığın üzerine çıkılabilir.

Psikologların ücretlerini belirlerken ve açıklarken uyduğu meslek ilkeleri, ücretin baştan ve açıkça konuşulmasını gerektirir. Klinik psikoloğun görev tanımı da ilgili yönetmelikte yer alır.

Hayır; psikolojik destek almak adli sicile işlemez ve işvereniniz bunu sizden bağımsız bir yoldan öğrenemez. Adli sicil yalnızca kesinleşmiş mahkeme kararlarını içerir; sağlık bilgisi orada yer almaz. Ruh sağlığı kayıtları özel nitelikli kişisel veridir ve sizin açık rızanız olmadan üçüncü kişilere, işverene ya da kuruma verilemez.

Bu soru neredeyse herkesin aklından geçer ve terapiye başlamayı en çok geciktiren korkulardan biridir. Korkunun ardında iki ayrı kaygı yatar: "Bir yerde kaydım olur ve ileride karşıma çıkar" ile "Çevrem, patronum ya da kurumum öğrenir". İkisini ayrı ayrı ele almak, gereksiz endişeyi gerçek risklerden ayırmayı sağlar; çünkü ilkinin cevabı neredeyse tamamen rahatlatıcıyken, ikincisinde dikkat edilmesi gereken birkaç nokta vardır.

Ağlamanız çok olası ve bu, terapide olabilecek en olağan şeylerden biridir; terapistiniz bunu bir sorun değil, çalışmanın işlediğinin işareti olarak görür. Görüşme odası tam da bu duyguların ortaya çıkması için tasarlanmıştır. Utanç hissi bazen sonradan gelir ama geçer; ağlamak ne zayıflık ne de kontrol kaybıdır, çoğu zaman uzun süredir tutulan bir şeyin ilk kez yer bulmasıdır.

Bu sorunun bu kadar sık sorulması, ağlamayla ilgili öğrendiklerimizden kaynaklanır. Çoğumuz ağlamanın yalnız başımızayken yapılan, başkalarının önünde bastırılması gereken bir şey olduğunu öğrenerek büyüdük. "Ağlama, güçlü ol", "Erkek adam ağlamaz", "Ne var ağlayacak" gibi cümleler, gözyaşını utanılacak bir şey hâline getirir. Terapiye giderken bu öğrenilmiş utanç bizimle gelir ve ilk görüşmede "ya ağlarsam" korkusu, konuşacaklarımızdan daha çok yer kaplayabilir.

İyi haber şu: yöntem seçimi sandığınız kadar belirleyici değil. Araştırmalar, sonucu en çok etkileyen şeylerin uzmanla kurduğunuz ilişki, sizin katılımınız ve sürecin düzenli sürdürülmesi olduğunu gösteriyor. Yine de bazı yöntemlerin belirli tablolarda öne çıktığı doğru.

En yaygın kullanılan yöntemleri kısaca tanıyalım.

Öncelikle şunu netleştirelim: erişkin bir birey olarak psikolojik destek almak için kimsenin onayına ihtiyacınız yok. Bu sizin sağlığınızla ilgili bir karar ve kararı siz verirsiniz. Ancak yakınlarınızın itirazıyla yaşamak zor olduğu için, bunu yönetmenin yollarına bakalım.

Önce itirazın altında ne olduğunu anlamak işe yarar. Ailelerin karşı çıkma nedenleri genellikle şunlardır: damgalanma korkusu ("ne derler"), suçluluk ("demek biz iyi yetiştirememişiz"), bilgi eksikliği (terapinin ne olduğunu bilmemek), ilaçla ilgili yanlış inançlar ("bağımlı olur", "kişiliği değişir"), maddi kaygı ve mahremiyet endişesi ("aile içi şeyler dışarı çıkar"). Bu nedenlerin çoğu kötü niyetten değil, korkudan doğar.

Bu durum düşündüğünüzden çok daha yaygındır. Birçok kişi aylarca, bazen yıllarca "gitmem lazım" diye düşünür ama adımı atamaz; dünya genelindeki araştırmalar, ruh sağlığı sorunu yaşayanların yarısından fazlasının hiç başvurmadığını gösterir. Bunu tembellik ya da isteksizlik olarak görmeyin; altında anlaşılır nedenler vardır ve çözüm iradeyi zorlamak değil, adımı küçültmektir.

Önce şunu bilin: "gitmem gerektiğini biliyorum" cümlesini kurabiliyorsanız, en zor kısmı zaten geçmişsiniz. Sorunun bir sorun olduğunu kabul etmek, başvuru yolunun ilk ve en büyük adımıdır; birçok kişi bu noktaya bile gelemez. Sizin durumunuz bir motivasyon eksikliği değil, bilme ile yapma arasındaki boşluktur ve bu boşluğun kendine özgü mekanikleri vardır.

Bu soruyu sormanız çok yerinde, çünkü ruh sağlığı alanında unvan karmaşası gerçek bir sorun. Doğrulamak için birkaç pratik yol var.

Önce unvanları ayıralım. Psikiyatrist bir hekimdir: tıp fakültesi mezunudur ve psikiyatri uzmanlık eğitimini tamamlamıştır. Psikolog, psikoloji lisans eğitimi almıştır; klinik psikolog ise bu alanda yüksek lisans ya da doktora yapmıştır. Buna karşılık "terapist", "danışman", "koç", "yaşam koçu", "aile danışmanı" gibi ifadeler tek başına korunmuş bir unvan değildir ve arkasındaki eğitimi göstermez.

Evet, bu sizin hakkınızdır ve sormanızda hiçbir sakınca yoktur. Bir hizmetin bedelini önceden bilmek olağan bir taleptir; ruh sağlığı alanında da durum farklı değildir. Uzmanlar bu soruyla her gün karşılaşır ve yanıtlamayı olağan karşılar. Ücreti, süreyi ve ödeme koşullarını baştan netleştirmek, terapinin ilerleyen haftalarında yaşanabilecek rahatsızlıkları önler ve görüşmelerin asıl konuya odaklanmasını sağlar.

Ücret sormanın "ayıp" ya da "uzmanı küçümsemek" olduğu düşüncesi, çoğu kişinin bu soruyu ertelemesine yol açar. Oysa sağlık hizmeti alan herkesin, hizmetin bedeli ve koşulları hakkında bilgi alma hakkı vardır. Meslek etiği de uzmanın ücret düzenlemelerini danışana en başta açıkça bildirmesini ister; ücretin sürpriz olması ya da sonradan değişmesi etik açıdan sorunludur. Yani soruyu siz sormasanız bile iyi bir uzman ücreti kendisi söyler; siz sorduğunuzda ise bunu profesyonel bir yaklaşım olarak görür.

Ücretler tek bir merkezden belirlenmez; her uzman ya da kurum kendi ücretini belirler. Bu yüzden aynı şehirde bile geniş bir aralık görebilirsiniz. Ücreti belirleyen başlıca etkenler uzmanın eğitimi ve unvanı, deneyimi, görüşmenin türü ve süresi, şehir ve muayenehane giderleri ile test ve rapor gibi ek hizmetlerdir. Bunları bilmek, karşılaştırma yaparken neyi neyle kıyasladığınızı görmenizi sağlar.

Önce temel bir ayrım: psikiyatrist ücreti ile psikolog ücreti farklı şeylerin bedelidir. Psikiyatrist tıp doktorudur; görüşmesi tıbbi bir muayenedir, tanı koyar, gerekirse ilaç düzenler ve rapor yazar. Hekim muayene ücretleri için Türk Tabipleri Birliği'nin her yıl yayımladığı bir asgari ücret tarifesi vardır; serbest çalışan hekimler bu tarifeyi taban olarak kullanır ve deneyime, şehre ve kuruma göre üstüne çıkar. Psikolog görüşmesi ise çoğunlukla düzenli aralıklarla süren bir terapi seansıdır; burada resmî bir taban tarife yoktur, ücret uzmanın eğitim düzeyi ve deneyimiyle belirlenir. Bu yüzden "terapi ücreti" derken hangi uzman türünden söz ettiğinizi netleştirmek gerekir.

Evet, mümkün. Yurt dışında yaşayan birçok kişi ana dilinde destek almayı tercih ediyor ve bu tercihin sağlam bir gerekçesi var.

Ana dilde çalışmak neden önemli? Duygular ana dilde daha doğrudan ifade edilir. İkinci bir dilde konuşurken zihin çeviriyle meşgul olur, nüanslar kaybolur ve kişi kendini duygudan bir adım uzakta bulur. Özellikle çocukluk anıları, aile ilişkileri, utanç ve öfke gibi konularda ana dil belirgin fark yaratır. Ayrıca kültürel bağlamı paylaşan bir uzmana bazı şeyleri açıklamak gerekmez; bu da zaman kazandırır.

Evet, doğru olabilir ve bu bir başarısızlık değildir. Terapide sonucu belirleyen en güçlü etkenlerden biri, danışanla uzman arasındaki ilişkinin kalitesidir; yöntem ne kadar iyi olursa olsun, anlaşılmadığınızı hissettiğiniz bir ilişkide ilerlemek zordur. Yine de değiştirmeden önce bir adım vardır: rahatsızlığınızı uzmanınıza söylemek. Bu konuşma çoğu zaman süreci düzeltir; düzeltmiyorsa değişim yerindedir.

Terapi araştırmalarında "terapötik ittifak" denen şey, yani danışanla terapistin birbirine güvenmesi, hedeflerde anlaşması ve görevler üzerinde iş birliği yapması, onlarca yıldır ölçülür. Yüzlerce çalışmayı bir araya getiren analizler, ittifakın kalitesinin terapi sonucunu yöntemden bağımsız biçimde ve tutarlı olarak öngördüğünü göstermiştir. Bu, uyumun bir lüks değil, tedavinin parçası olduğu anlamına gelir. Aynı araştırmalar bir şeyi daha söyler: ittifak ilk birkaç görüşmede kurulur ve erken dönemdeki ittifak, sonucun en güçlü öngörücülerinden biridir. Yani "zamanla düzelir" beklentisi bazen doğru, bazen yanıltıcıdır.

Çoğu zaman hayır; ama bu, yalnız bırakılacağınız anlamına gelmez. Terapist size "işi bırak", "ondan ayrıl" ya da "annenle konuşma" demez; bunun yerine kararın altındaki ihtiyaçları, korkuları ve seçenekleri sizinle birlikte görünür kılar. Somut beceri gerektiren konularda ise açıkça yol gösterir, hatta ev ödevi verir. Aradaki farkı bilmek, terapiden ne bekleyeceğinizi netleştirir.

Bu sorunun bu kadar sık sorulmasının bir nedeni var. Zorlanan bir insan çoğu zaman "birisi bana doğrusunu söylesin" arzusuyla gelir; kararsızlık yorucudur ve dışarıdan gelecek net bir talimat cazip görünür. Terapistin bunu yapmamasının nedeni bilgisizlik ya da kaçamak değildir. Hayatınızla ilgili büyük kararların sorumluluğunu başkasına devretmek, kısa vadede rahatlatır ama uzun vadede sizi kendi yargınıza güvenemeyen biri hâline getirir. Terapinin amacı tam tersidir: kendi kararlarınızı verebilir hâle gelmeniz.

Hayır, zorunda değilsiniz; ne anlatacağınıza, ne zaman anlatacağınıza ve nereye kadar açılacağınıza siz karar verirsiniz. Terapi bir sorgu değil, sizin hızınızda ilerleyen bir iş birliğidir. Bununla birlikte sakladığınız konu çoğu zaman tam da çalışılması gereken yerdir; bu yüzden hedef ilk günden her şeyi dökmek değil, güven oluştukça o konuya yaklaşabilmektir.

Bu soru genellikle iki farklı endişeden doğar. Birincisi utançtır: "Bunu anlatırsam benim hakkımda ne düşünür?" İkincisi kontrol kaygısıdır: "Bir kere anlatınca geri alamam, her şeyi bilecek." İkisi de anlaşılır ve ikisi de terapide konuşulabilir. Terapistler, danışanların bir kısmının belirli konuları sakladığını zaten bilir; araştırmalar, terapiye giden kişilerin önemli bir bölümünün en az bir konuyu bir süre ya da tamamen sakladığını, en sık saklanan konuların cinsellik, geçmişteki travmalar, madde kullanımı ve terapiste ilişkin duygular olduğunu gösterir. Yani sakladığınız şeyle yalnız değilsiniz ve terapistiniz bunu bir hakaret olarak almaz.